Alea Jacta Est Sertoriusz 001
Alea Jacta Est Sertoriusz 001
Marzec to świetny czas żeby trochę ugryźć starożytność. Z jednej strony rocznica zabicia Cezara a z drugiej śmierć Otokara, który odesłał ostatniego cesarza na wygodną emeryturę, zresztą cesarza o imieniu Romulus. Niesamowity miszmasz przeszłości teraźniejszości i przyszłości tkwił w każdym z tych wydarzeń, które miały miejsce 15 marca. Mamy w tym roku piękną 2070 rocznicę zbrodni w teatrze Pompejusza. Swoją drogą, teatr to popularne miejsce zerojedynkowego sposobu rozwiązywania sporów o władzę.
Zastanawiałem co zrobić, jak zaakcentować ten szczególny miesiąc, wybór padł na ciekawy sposób rekreacji przeszłości. Kiedyś bardzo dużo czasu spędziłem nad grami studia AGEOD, a wśród nich jest jedna szczególna, Alea Iacta Est. Gra o tytule będącym cytatem osoby, dla której ten 15 marca nie był szczęśliwy.
W ogólnym zarysie AJE jest strategią turową typu WEGO, z obszarową mapą. Gracz wydaje rozkazy, podejmuje decyzje, a później ogląda „film” jak minął miesiąc. Kolejna tura powtarza procedurę, decyzję, rozkazy i „film” z wydarzeń miesiąca.
Scenariuszem który rozegram, i z historii tworzonej w ramach gry, będę wam zdawał relację jest trzecia wojna Rzymu z Mitrydatesem IV. Scenariusz jest przewidziany na trzech graczy, reprezentujących Rzym, Sertoriusza oraz Mitrydatesa. Setoriusz i Mitrydates są połączeni w pewien sojusz, ale wygrać oczywiście może tylko jedna strona.
Wybitnym graczem nie jestem, mechanika gry ma przede mną sporo tajemnic, więc biorąc pod uwagę, że nie będę oszukiwał to wynik jest niewiadomy, równie dobrze zapowiadana seria może zamienić się w cykl powieści jak mnie pierze komputer 🙂 . Opowieść będę snuł do końca scenariusza, bądź chwili kiedy sensowność dalszej gry będzie już żadna. Kiedyś w scenariuszu wojny między Cezarem a Pompejuszem rozgromiłem siły senatu do cna, ale trzeba było czekać jeszcze wiele tur aby gra się skończyła, co nie miało sensu biorąc pod uwagę, że republikan na mapie już w zasadzie nie było. AJE jest świetną grą, ale ma swoje ograniczenia, które wychodzą na wierzch w takich skrajnych sytuacjach.
Tak wygląda obszar działań, Hiszpania. Czerwonym godłem oznaczono obszary kontrolowane przez Rzym, żółtym godłem oznaczono obszary należące do plemion, które narazie pozostają neutralne. Zielone i niebieskie to obszary kontrolowane przez Sertoriusza i sprzymierzonych z nim plemion hiszpańskich. Prostokątne kafelki przedstawiające dowódców oraz wojowników symbolizują armie polowe.
Tak wyglądają moje główne siły. Sertoriusz ma oczywiście dysponuje najpotężniejszą siłą, i zamierzam nim powoli dążyć do konfrontacji z Metellusem. Może nie tak powoli, bo w każdej chwili może dotrzeć Pompejusz w przyszłości zwany Wielkim, więc dobrze byłoby wykorzystać tymczasową przewagę sił. Póki co, spokojnym marszem ma zająć pozycję w Consaburze i obserwować sytuację. Consabura jest dosyć obronnym miejscem, więc miło byłoby gdyby Metelus nas tam zaatakował.
Gajusz Tarquitus Priscus ruszy w kierunki Salduby aby dołączyć do Lucjusza Insteiusa, razem będą tworzyć obwód do obrony stolicy. Pompejusz dotrze drogą lądową idąc wybrzeżem Morza Śródziemnego, więc do Oski będzie miał blisko, a tam stacjonuje Marek Versius ze słabymi tylko siłami.
Marek Prepenna z dużą armią ma zająć Dertosę, port oraz ważny węzeł komunikacyjny. Dobra pozycja do obrony przed atakiem z północy.
Lucjusz Hirtuleius ma ruszyć na południe, naprzeciw Ilipy, stolicy Rzymskiej części Hiszpanii. Rzeki Betis, ma nie przekraczać, nie wiem co planuje Metellus.
Generalnie w grze jak i w życiu, wyczerpujące marsze nie są dobre dla wojska. Staram się nie forsować oddziałów. Oczywiście, jeśli zajdzie potrzeba do sandały będą zdzierane, ale to dopiero początek.
Od kolejnego wpisu, będę po za opowiadaniem o toczących się wydarzeniach przemycał trochę prawdziwej historii 🙂
