Działania floty podczas wojny paragwajskiej 1864–1870 : Piotr Olender
Działania floty podczas wojny paragwajskiej 1864–1870 : Piotr Olender
Książka historyczna Piotra Olendra pt. Działania floty podczas wojny paragwajskiej 1864–1870 poświęcona jest jednemu z bardziej interesujących konfliktów toczonych w XIX wieku na kontynencie Amerykańskim, Południowo Amerykańskim oczywiście. Wojna wybuchła z uwagi na przerost ambicji przywódcy Paragwaju, walki o tzw. żywotne interesy tego kraju w postaci uzyskania dostępu do morza. Wojna była bardzo krwawa, spowodowała poza cierpieniem także pewne nieoczekiwane skutki społeczne pod postacią występowania akceptowanej przez państwo poligamii. Autorem książki jest znany i szanowany Piotr Olender, gwarantuje to jakość opracowania.
Od wydawnictwa.
Wśród państw Ameryki Południowej połowy XIX wieku Paragwaj był krajem wyjątkowym, co wynikało tak z jego historii, jak i położenia. W latach trzydziestych XVI wieku Hiszpanie założyli w estuarium La Plata przy ujściu rzek Parana i Uruguwaj (Uruguay) kilka osad, w tym Buenos Aires. Warunki do osadnictwa okazały się jednak trudne, a potencjalne zdobycze problematyczne. Kontynuowali więc eksplorację nowych terenów, poruszając się wzdłuż biegu rzeki Parana, a następnie Paragwaj (Paraguay), zakładając w 1537 roku, na wschodnim brzegu tej ostatniej, naprzeciw ujścia do niej Pilcomayo, osadę Asunción. Nowe tereny weszły w skład kolonii La Plata, przy czym wraz z poszerzeniem jej obszaru doszło do podziału na dwie części: południowa, ze stolicą w Buenos Aires, zachowała dotychczasową nazwę La Plata, północna zaś, ze stolicą w Asunción, otrzymała nazwę Guayará, która jednak szybko ustąpiła pierwszeństwa potocznej nazwie Paragwaj.
Nowa kolonia leżała na uboczu i odcięta była od morza. Dawało to lokalnym władzom kolonialnym większą niezależność, utrudniało też dopływ nowych osadników hiszpańskich. Miało to ten skutek, że o ile w innych koloniach hiszpańskich czołową rolę odgrywali zawsze biali przybysze z metropolii wraz z rodzimymi elitami kreolskimi, o tyle w Paragwaju tych pierwszych było bardzo mało, na czoło więc wysunęli się Kreole i Metysi (ci ostatni odgrywali wyraźnie większą rolę niż w innych koloniach hiszpańskich)…
I. Paragwaj
II. Wojna domowa w Urugwaju i brazylijska interwencja
III. Geneza wojny
IV. Przeciwnicy
V. Teatr działań wojennych
VI. Okręty, ich uzbrojenie i taktyka
VII. Ofensywa paragwajska w Mato Grosso
VIII. Walki o Corrientes i paragwajska ofensywa południowa
IX. Bitwa pod Riachuelo
X. Yatay i Uruguayana
XI. Przygotowania do inwazji terytorium Paragwaju
XII. Walki pod Itapiru i „bitwa z chatas”
XIII. Upadek Paso de la Patrii
XIV. Estero Bellaco i Tuyuti
XV. Wykorzystanie przez Paragwajczyków min w obronie Humaity
XVI. Walki pod Curuzu i Curupaiti
XVII. Działania wojenne od września 1866 do sierpnia 1867 roku na głównym froncie
XVIII. Próba odzyskania przez Brazylijczyków Mato Grosso, 1867
XIX. Obejście przez aliantów Humaity od wschodu i sforsowanie przez eskadrę brazylijską paragwajskich pozycji pod Curupaiti
XX. Druga bitwa pod Tuyuti
XXI. Sforsowanie przez okręty brazylijskie pozycji paragwajskich w Humaicie i Timbo
XXII. Próba zdobycia przez Paragwajczyków okrętów brazylijskich pod Humaitą
XXIII. Upadek Humaity
XXIV. Próba zdobycia przez Paragwajczyków pancerników brazylijskich pod Tayi
XXV. Ewakuacja Timbo i przełamanie paragwajskich linii obronnych u ujścia Tebicuary
XXVI. Działania bojowe pod Angosturą oraz bitwy pod Ytororo, Arroio Avai i Lomas Valentinas
XXVII. Zagłada resztek floty paragwajskiej na rzece Manduvira
XXVIII. Zakończenie działań wojennych
XXIX. Plany zorganizowania działań korsarskich przeciw żegludze aliantów
XXX. Bilans wojny
Aneks
Bibliografia
Spis map
Piotr Olender (1960), historyk i politolog, dr hab. nauk humanistycznych w zakresie historii, absolwent WSP w Krakowie (obecnie Uniwersytet Komisji Edukacji Narodowej w Krakowie) i Uniwersytetu Jagiellońskiego. Specjalizuje się w szeroko rozumianej historii wojen i wojskowości morskiej ze szczególnym uwzględnieniem okresu „żagli i drewna” (XVI-XVIII wiek) oraz „pary i żelaza” (1860-1906). Autor 18 książek i kilkudziesięciu artykułów z zakresu tej tematyki. Członek Komisji Historii Wojen i Wojskowości PAU w Krakowie. Zawodowo związany z Akademią Nauk Stosowanych w Raciborzu.
Książka historyczna ukazała się nakładem wydawnictwa Inforteditions.
